شعر و ترانه

این روزها حال و هوای خوبی دارم اما من به پایان چیزهای خوب مشکوکم

چگونه دوستت دارم ؟ بگذار بشمرم . . .

و بخاطر آور که عاشقت هستم مگذار در این دنیای تاریک بی تو گم شوم

آرزویم این بود دور اما چه قشنگ که روم تا در دروازه نور تا شوم چیره به شفافی صبح

من در خفا، میان سایه و روح دوستت دارم دوستت دارم چون گیاهی بی گل که در خود، و پنهانی، نور گل می افشاند

عشق من! پاییزآمد مثل پار باز هم، ما باز ماندیم از بهار

جان میدهم به گوشه زندان سرنوشت سر را به تازیانه او خم نمی کنم! افسوس بر دو روزه هستی نمی خورم زاری براین سراچه ماتم نمی کنم.

مشت می کوبم بر در ... پنجه می سایم بر پنجره ها ... من دچار خفقانم خفقان ... من به تنگ آمده ام از همه چیز ... بگذارید هواری بزنم ...

نمیشه غصه ما رو یه لحظه تنها بذاره ؟ نمیشه این قافله ما رو تو خواب جا بذاره ؟

در زلف خم اندر خم، پیچیده دلم با غم گر اشک بخندد باز زان ماه جبین باشد

یه حرفایی همیشه هست که از عمق نگاه پیداست

نه از این کوه صدایی، نه در این دشت غباری نه به این روز امیدی، نه از آن دور سواری

شب است و یاد تو مرا پر از ترانه می کند، چه کرده ای که دل تو را چنین بهانه می کند

عشق کودکی سر به هواست ... که قولش را زود فراموش میکند ... کور و کر است وقتی چیزی می خواهد ... و هرگز از خواسته اش نمی گذرد!

خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود ... و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

آنتوان دوسنت اگزوپرى در روز بیست و نهم ژوئن سال 1900 میلادى در شهر لیون به دنیا آمد و در سى و یکم ماه جولاى منتهی به فاصله چهل و چهار سال، چشم از جهان فرو بست. وی در تابستان به دنیا آمد و در تابستان هم از دنیا رفت.

دوش می آمد و رخساره برافروخته بود، تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

سه عقربه که سه تا خنجرند بعد از تو . . . گلوی ثانیه را می درند بعد از تو

خورشید آخرین غروب خزان پشت کوه رفت امشب شب تولد نوروز دیگریست

‏در نوازش های باد در گل لبخند دهقانان شاد، در سرود نرم رود، خون گرم زندگی جوشیده بود.

گفتم که بیا بازی ، سارا تو دارا من ... فرزند من و تو عشق ، مادر تو و بابا من

برف می بارد برف می بارد به روی خار و خاراسنگ کوهها خاموش دره ها دلتنگ راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ

خواهد آمد روزی که دگر من خاکم، خاک سردی بی روح، تهی از عشق و سرود

بچه ها لال شوید، بی ادب ها ساکت! سخت آشفته و غمگین بودم. به خودم می گفتم: بچه ها تنبل و بد اخلاقند؛ دست کم میگیرند درس و مشق خود را

ببار ای بارون ببار با دلم گریه کن، خون ببار در شبای تیره چون زلف یار بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

یادت آید روز باران گردش یک روز دیرین؟ پس چه شد دیگر٬ کجا رفت؟ خاطرات خوب و رنگین

دعایت می کنم عاشق شوی روزی بفهمی زندگی بی عشق نازیباست

باز باران بی ترانه باز باران با تمام بی کسی های شبانه می خورد بر مرد تنها می چکد بر فرش خانه

مرگ من روزی فرا خواهد رسید، روزی از جنس همین امروزها روز سبزی در بهاران یا که نه، روز زردی با غم پاییزها

امسال بهار ، یک شب بی خبر از پنجره اتاقم آمد کنارم نشست گفت پسرک ...