زری راد

در زلف خم اندر خم، پیچیده دلم با غم گر اشک بخندد باز زان ماه جبین باشد

شب است و یاد تو مرا پر از ترانه می کند، چه کرده ای که دل تو را چنین بهانه می کند

دوش می آمد و رخساره برافروخته بود، تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

مرگ من روزی فرا خواهد رسید، روزی از جنس همین امروزها روز سبزی در بهاران یا که نه، روز زردی با غم پاییزها

گاهی اوقات ما آدما چقدر از آدمیت دور می شیم. اصلا انگار یادمون می ره انسان هستیم یا اینکه طرفمون انسانه! چقدر گاهی انسان بودنمون رو ارزون می فروشیم. از خودم خجالت می کشم وقتی به یاد می آرم که...

کاملا خاطرم هست، انگار همین دیروز بود یا شایدم... قرنها پیش... ظهر یه روز گرم تابستون، با صدف بهترین و صمیمی ترین دوستم از کتابخونه برمیگشتیم، مدرسه ها تعطیل بود و من هم معمولا تعطیلات رو به خوندن کتابهای رمان یا شعر و ادبیات می گذروندم. لذتی که ...

تو مثل صبح بهاران، من خزان روزگارم تویی آن ساحل آرام، من چو موجی بی قرارم تو پر از بار و بر و من، تهی از بود و نبودم تو همه تازگی و من، بغض سنگین بهارم

دستانش مثل همیشه گشاده اما، آن روز، ناتوان بود، چشمانش تیزبین اما نگران و پاهایش ایستاده اما لرزان بود... مترسک، خسته بود...

مادرم شاد و خندان است، آخر فرزندش عاقل شده است!

پروردگارا! چشمه جوشان محبتی در اعماق قلبم می جوشد، آن را سرشار از عشق و عطوفت می کند و احساساتش را پاکترین و نابترین احساسات، سخنانش را لبریز از عشق و رخسار زنگار گرفته اش را با اشکهای سوزان، گلگون.

وقتی می خندی، دنیا زیباتر می نماید. وقتی می خندی، خورشید در پس لبخندت پیداست.

بوسه ای بر پیشانی داغش نواخت و آرام زمزمه کرد: امروز حتما می برمت بیمارستان. قول میدهم! پسرک چشم گشود و با مهربانی نگاه پرسشگر و ناباورانه اش را به او دوخت.

کاملا غیر منتظره بود، مثل باریدن بارون وسط یه تابستون گرم! کی فکرش رو می کرد؟! من؟! منی که هیچ اعتقادی به عشق و عاشقی نداشتم، منی که تنها عشق زندگیم، اهداف سیاسی ام بود، من که...

فکرم دیگه به جایی قد نمی داد. از یه طرف فردا آخرین مهلت انتخاب واحد بود و از طرف دیگه غرورم اجازه نمی داد واسه پونصد هزار تومن به این و اون رو بندازم.

عشق، شراب است، مرو جان دل/وصل، سراب است مرو جان دل

تیغ هجرت زخم بر جانم نهاد، آتش از سر تا به دامانم نهاد

شعر زیبای حمید مصدق از زبان جوانی شیدا و پاسخ بی نظیر فروغ فرخ زاد از زبان معشوق او رو حتما خوندید. اما تا حالا به این فکر کردید که شاید باغبان پیر هم حرفی برای گفتن داشته...؟

جان را که غم هجر بکاهید شب و روز ... دادند پیامی که رسید آن مه غمخوار ...

چه تنهایی و بیکس، چه بیماری دل من ... بگو هرآنچه از غم، به دل داری دل من ...

و تو رفتی ... و رفتنت بیش از هرچیز آمدنت را به یاد می آورد...!

قاصدی در گوش جانم سفری را زمزمه می کند ... و من... ... چه سبز... چه با نشاط... ... مژدگانیش می دهم تمامی لحظه های باقیمانده عمرم را!

ای یار دل آزار، شد وعده دیدار، باز آی دگر بار، زین بیش میازار

تقدیم به او که ابتدای عشق است و انتهای امید ... تقدیم به او که تنها اوست محمل نشین این دل پرسوز ...

ز تو من نشان چه جویم، که تو خود مرا نشانی ... ز دلم سخن نگویم که تو اندرون آنی ...