دلنوشته

بیا کمی پیاده برویم! دیگر من و تو، حتی اگر دست در دست هم، و سخت عاشقانه، تمام شهر را هم بپیماییم کسی از ما قباله نخواهد خواست و کسی پا به حریم حرمت مهرمندی هایمان نخواهد گذاشت.

به نظر من آدمها دو دسته هستن: یا از من پولدارترن که بهشون میگم مال مردم خور و ...

من در خفا، میان سایه و روح دوستت دارم دوستت دارم چون گیاهی بی گل که در خود، و پنهانی، نور گل می افشاند

هرچند یکبار ایمیل هایی در باره ایران میگیریم که عکسهای خنده دار را نشان میدهد و موضوع فقط در ایران یا only in Iran است. این ایمیل ها اگرچه خنده به لب مینشاند و بعدی از ابعاد جامعه ایران را نشان میدهد اما در ایران چیزهایی هم هست که ساده از کنارشان میگذریم.

عشق کودکی سر به هواست ... که قولش را زود فراموش میکند ... کور و کر است وقتی چیزی می خواهد ... و هرگز از خواسته اش نمی گذرد!

دلم تنگ شده برای عکس هایی که پاره کردم و سوزانـدمشان... برای دفتر خاطراتم که مدتهاست دیگر چیزی در آن نمی نویسم

دلـت را بتـکان ... غصه هایت که ریخت، تو هم همه را فراموش کن ...

حالا دیگر حتی افق دود آلود و گرفتۀ شهر هم، از پنجرۀ اتاقم پیدا نیست...

من همان غریبه ام که زود آشنا شد من همان بوسه ی سبزم که کنار خال رنگینی درج شده

گاهی وقتها فکر می کردم که همیشه پایان، آدم را به سمت یک آغاز می کشاند ...

حرف زدن در یک رابطه از آن کارهایی ست که در تئوری نسبتن ساده و در عمل خیلی مشکل است.

دلگیرمـــ... از تمام مردم شهر! تمام آدم ها ...تمام بودن ها ... تمام این "من" ها ...! همان هایی که از بالا نگاهت میکنند!

دیشب خواب دیدم ماهی ام دارد پرواز می کند. کوچکتر که بودم ساعت ها کنار تنگ ماهی قرمزی که از شب عید مانده بود می نشستم، نگاهش می کردم و توی دلم می گفتم خوش به حالش این تنها موجود زنده ایست که همه ی عمرش را پرواز می کند.

عشق کودکی سر به هواست ... که قولش را زود فراموش میکند ... کور و کر است وقتی چیزی می خواهد ... و هرگز از خواسته اش نمی گذرد!

خاطرات کهنه مثل پاندول ساعت قدیمی روی دیوار نم کشیده ی خانه ی مادربزرگ، جلوی چشمم تاب می خورند: جلو، عقب... جلو، عقب...

یک برگ دیگر از تقویم عمرم را پاره می کنم....

یادمان باشد که: او که زیر سایه دیگری راه می رود، خودش سایه ای ندارد.

خرده روایت های زن و شوهری، تفاوت نگاه یک زن و مرد به یک موضوع ساده است؛ تفاوتی که هرچند از زبان دو انسان خاص روایت می شود اما غالبا ریشه در واقعیت های بنیادی تری دارد که آن را برای بسیاری از مخاطبان مجرد یا متاهل قابل درک می کند.

حتی در آسمان تیره و ابری هم می توان ستاره پیدا کرد

خدایا، اندیشه ام را در مسیری معنوی و روحانی قرار ده، تا روحم را با تو درآمیزم، و لذت بودن با تو را در لحظه لحظه ی زندگی ام دریابم.

دلتنگی، عین آتش زیر خاکستر است گاهی فکر میکنی تمام شده اما یک دفعه همه ات را آتش میزند...

بعضی ها شعرشان سپید است، دلشان سیاه، بعضی ها شعرشان کهنه است، فکرشان نو، بعضی ها شعرشان نو است، فکرشان کهنه،

از این که این روزها، گهگاه، و چه بسا غالباً به خشم می آیی، ابداً دلگیر و آزرده نیستم.

در اوج آشفتگی، لحظه ای که سردرگمم خانه را برای همیشه ترک کنم یا نه، از من می خواهی بین رنگ اخرایی و رنگ ماسه یکی را برای حمام انتخاب کنم. می بینی که ده صبح از اتاق خوابمان بیرون می آیم و از بس تلاش کرده ام کلماتی مناسب برای بیان این ملال نفس گیر ...

می خواستم به دنیا بیایم، در زایشگاه عمومی، پدر بزرگم به مادرم گفت: فقط بیمارستان خصوصی. مادرم گفت: چرا؟...گفت: مردم چه می گویند؟!...

عیب گرفتن آسان است بانو، عیب گرفتن آسان است. حتی آن کس که خود، تمام عیب است و نقص و انحراف، او نیز می تواند بسیاری از عیوب دیگران را بنماید و برشمارد و چندان هم خلاف نگفته باشد.

همیشه گفته ام و باز می گویم، عزیز من، کودکی ها را به هیچ دلیل و بهانه، رها مکن، که ورشکست ابدی خواهی شد...

بانو! همسفر همیشه بیدار دلسوزی چون تو داشتن، موهبتی ست که هر راه طولانی سوزان را به حدی حسرت انگیز، کوتاه می کند ـ و کوبیده و آبادی نشان.

امروز که روز تولد توست، و صبح بسیار زود برخاستم تا باز بکوشم که در نهایت تازگی و طراوت، نامه ی کوچکی را همراه شاخه گلی بر سر راه تو بگذارم تا بدانی که عشق، کوه نیست تا زمان بتواند ذره ذره بسایدش و بفرساید، ناگهان احساس کردم که دیگر واژه های کافی ...

گفتم که بیا بازی ، سارا تو دارا من ... فرزند من و تو عشق ، مادر تو و بابا من