دست نوشته

بیا کمی پیاده برویم! دیگر من و تو، حتی اگر دست در دست هم، و سخت عاشقانه، تمام شهر را هم بپیماییم کسی از ما قباله نخواهد خواست و کسی پا به حریم حرمت مهرمندی هایمان نخواهد گذاشت.

محمد صالح علا، مجری معروف تلویزیون که او را با برنامه خوب «چند قدم مانده به صبح» به یاد داریم در شماره جدید مجله کتاب پنجشنبه یک متن عاشقانه درباره خودش نوشته است که بدون هیچ توضیح اضافه آن را می خوانیم:

به نظر من آدمها دو دسته هستن: یا از من پولدارترن که بهشون میگم مال مردم خور و ...

یک نوزاد می تواند در همین لحظه به بهشت پرواز کند. بیهوده نیست که ما را ترک نمی کند، او دوست دارد، سرش را بر سینه ی مادر بگذارد و آرامش بیابد.

هر روز فاحشه تر از روز پیش ام . هر روز زنانگی ای در من می میرد . هر روز زنی از سلاله ی من خنجر ناموس میخورد.

همیشه ظرفیت ها رو بسنجین: شوخی ای نکنین که مجبور باشین یه «ای بابا! شوخی کردم» به آخرش اضافه کنین!

من در خفا، میان سایه و روح دوستت دارم دوستت دارم چون گیاهی بی گل که در خود، و پنهانی، نور گل می افشاند

هرچند یکبار ایمیل هایی در باره ایران میگیریم که عکسهای خنده دار را نشان میدهد و موضوع فقط در ایران یا only in Iran است. این ایمیل ها اگرچه خنده به لب مینشاند و بعدی از ابعاد جامعه ایران را نشان میدهد اما در ایران چیزهایی هم هست که ساده از کنارشان میگذریم.

صبح که از خواب بیدار شد رو سرش فقط سه تار مو مونده بود با خودش گفت: "هییم! مثل اینکه امروز موهامو ببافم بهتره! "و موهاشو بافت و روز خوبی داشت!

تو یه جمع دوستانه یکی از بچه ها گفت: خدا رو شکر تو محل کار همسر من هیچ خانومی کار نمی کنه! و دو دوست متاهل دیگه هم همین حرف رو تایید و بر خوشحالی ناشی ازین امر تاکید کردند!

عشق کودکی سر به هواست ... که قولش را زود فراموش میکند ... کور و کر است وقتی چیزی می خواهد ... و هرگز از خواسته اش نمی گذرد!

دلم تنگ شده برای عکس هایی که پاره کردم و سوزانـدمشان... برای دفتر خاطراتم که مدتهاست دیگر چیزی در آن نمی نویسم

گاهی فکر می‎کنم دارم خیلی خودخواهانه بچه‎ام را بزرگ می‎کنم. بعد نگاه می‎کنم و می‎بینم همه مادرها همین کار را دارند می‎کنند، اما هر کدام «خود»شان یک چیز می‎خواهد.

تئوری ها همیشه منطقی تر و تر و تمیز تر از واقعیت هر ماجرایی هستند. مثلا آن مادرمرده ای که چند دهه پیش تئوری و پیش نویس پیکان را بیرون آورد، همه لابد به به و چه چه کردند که یک ماشینی هست که 160 تا می رود و چهار تا چرخ رویال دور سفید دارد و جلو داشپورت طرح چوب و…

بعد از جنگ آمریکا با کره "ژنرال ویلیام مایر" که بعدها به سمت روانکاو ارشد ارتش آمریکا منصوب شد، یکی از پیچیده ترین موارد تاریخ جنگ در جهان را مورد مطالعه قرار داد.

دلـت را بتـکان ... غصه هایت که ریخت، تو هم همه را فراموش کن ...

بیست ساعت است که مثل یک توپ پینگ پنگ، مشغول رفت و آمد بین زمان حال و گذشته هستم… دلیل اش هم فقط یک mp3 player است که تازه گیرم آمده است…

برای پنجره ی رو به کوچه ی اتاقم، شیشه ی مات خریده ام...

وقتی یه موردی اتفاق می افته هر کس برداشت متفاوتی ازش داره و به اندازه ی آدمای دنیا میشه برداشت های متفاوت از یه قضیه داشت، اما در مورد پدر و مادر و دیدشون نسبت به قضیه یکم اوضاع فرق می کنه. ...

حالا دیگر حتی افق دود آلود و گرفتۀ شهر هم، از پنجرۀ اتاقم پیدا نیست...

پشت چراغ قرمز تو ماشین داشتم با تلفن حرف میزدم و برای طرفم شاخ و شونه میکشیدم که نابودت میکنم ! به زمینو زمان میکوبمت تا بفهمی با کی در افتادی! زور ندیدی که اینجوری پول مردم رو بالا میکشی و...

من همان غریبه ام که زود آشنا شد من همان بوسه ی سبزم که کنار خال رنگینی درج شده

گاهی وقتها فکر می کردم که همیشه پایان، آدم را به سمت یک آغاز می کشاند ...

از رفتار خودم، شما، هموطنانم، حالم بد است از رفتارهایمان حالم بد است...

آدم بعضی وقتها از رابطه هایی در عجب می ماند. رابطه های رنگارنگ دنیای این روزهای ما. رابطه هایی که از یک کلمه نقش بسته بر یک صفحه جوانه می گیرد و ریشه هایش عمیق و محکم میشود. بعد نمیشود جمعش کرد. نمیشود جلویش را گرفت. نمیشود تو دیگر مالک خودت نیستی.

حرف زدن در یک رابطه از آن کارهایی ست که در تئوری نسبتن ساده و در عمل خیلی مشکل است.

انسان ها به طور ذاتی دوست دارند که زندگیشان همیشه به دقت طراحی شود مثلاً یک شغل خوب و موفق، روابطی هماهنگ و بادوام و زندگی امن و راحتی داشته باشند. ما زندگی را می خواهیم که همیشه بتوانیم احساسات و عواطف خود را تحت کنترل داشته باشیم.

داشتم بر می گشتم خونه، مسیرم جوریه که از وسط یه پارک رد میشم بعد میرسم به ایستگاه اتوبوس، توی پارک که بودم یه زن خیلی جوون با چادر مشکی رنگ و رو رفته و لباس های کهنه یه پیرمرد رو که روی یه چشمش کاور سفید رنگی بود همراه خودش راه میبرد.

دلگیرمـــ... از تمام مردم شهر! تمام آدم ها ...تمام بودن ها ... تمام این "من" ها ...! همان هایی که از بالا نگاهت میکنند!

شما فرد ثروتمندی نیستید مگر این که مالک چیزی باشید که با پول نمی توان آن را خرید.