نام فیلم: جاده انقلاب (Revolutionary Road)
کارگردان: سام مندس
بازیگران: لئوناردو دی کاپریو، کیت وینسلت
ژانر: درام
مدت زمان: ۱۱۹ دقیقه

سام مندس کارگردان فیلم «زیبایی آمریکایی»، که همسر کیت وینسلت نیز میباشد، برای نخستین بار کارگردان فیلمی است که همسرش در آن بازی کرده است. او در این فیلم بعد از گذشت بیش از ده سال نقش آفرینان فیلم پرفروش تایتانیک را بار دیگر روبروی هم قرار میدهد.

فیلم در دهه ی پنجاه و در آمریکا رخ میدهد. فیلم داستان زندگی به ظاهر بی عیب و نقص زن و شوهری است (اپریل و فرانک) که بعد از هفت سال زندگی مشترک و داشتن دو فرزند علی رغم دوست داشتن یکدیگر متوجه میشوند چیزی در زندگیشان کم است. مرد این خلا را با برقراری رابطه ی نامشروع و سطحی با یکی از همکارانش پر میکند اما زن مدام در این فکر است که چطور زندگی پایان یافته عاطفی شان را نجات دهد. او در نهایت و با بررسی موقعیت به مرد پیشنهاد مهاجرت و رفتن به فرانسه را میدهد. مرد هم برای دستیافتن به تمام آنچه تا کنون نداشته موافقت میکند. درست زمانیکه زن با شادمانی برای رفتن آماده شده است و همه کارها به سرانجام رسیده است، فرانک از سوی رئیس شرکت مورد تشویق قرار گرفته و پیشنهاد شغلی بهتر و با حقوقی بالاتر دریافت میکند. او از رفتن سر باز میزند و بارداری ناخواسته زن بهانه خوبی ميشود که او را ترغیب به ماندن کند. آپریل که فکر میکند تنها راه نجات زندگی زناشویی اش و گریز از پوچی و روزمرگی آزار دهنده کنونی این مهاجرت است؛ زیر بار نمیرود و ... .

خیلی وقت ها در همین نزدیکی ها... کسانی را دیده ام که علی رغم داشتن زندگی خوب و در حالیکه به ظاهر همه چیز مرتب است، سر در گم مانده اند و احساس خوشبختی نمیکنند. زن ها و مردانی را میشناسم که وقتی در برابر زندگی ساده و آرامشان طغیان میکنند و لب به شکایت باز میکنند تنها یک سوال را موجب میشوند. بیشتر از این چه میخواهی؟!

اپریل (کیت وینسلت) در این فیلم نمونه کامل این آدم هاست. زنی که با داشتن دو فرزند دوست داشتنی و شوهری موجه زندگی آرام و بی دغدغه، احساس پوچی میکند و خودش هم نمیداند که چرا نمیتواند به آرامش برسد. او برای فرار از روزمرگی نمایش را انتخاب میکند و در همان گام های نخست عاجز میماند. تعهد و علاقه به همسر و فرزندانش باعث میشود که او در پی راه نجاتی باشد اما با آن ها و در کنار آن ها و می اندیشد که این سفر آغازی دوباره خواهد بود.

اما فرانک (لئوناردو دی کاپریو) برخلاف همسرش زندگی ساده و بی هیجانش را دوست دارد. او هر روز صبح به همراه هزاران مرد دیگر از حومه شهر به مرکز و سر کار میرود. مسیری یکنواخت را برای کاری بی هیجان و یکنواخت طی میکند. او مهاجرت را با اکراه و فقط به اصرار همسرش میپذیرد. حتی در لحظاتی که میپذیرد و موافقت خود را اعلام میکند در نگاهش عدم اعتماد موج میزند.

کارگردانی سام مندس بی کم و کاست محشر است. لحظه به لحظه ی کشمکش ها و تغییرات زندگی این زوج چنان به زیبایی به تصویر کشیده شده است که جز تحسین چیزی باقی نمیماند.

با همه ی لذتی که از دیدن فیلم برده ام در این فکرم که اگر من در مقام کارگردان بودم فیلم را پس از مرگ اپریل به پایان میبردم.  چرا که حس میکنم تا همانجا همه ی حرف ها زده شده بود و فیلم کامل شده بود و صحنه های بعدی فیلم به اعتقاد من زائد هستند.

برای شرح کیفی بازی ها همین بس که کیت وینسلت و لئونادرو دی کاپریو هر دو برای بازی در این فیلم نامزد جایزه اسکار شده اند. و کیت وینسلت در همین چند روز گذشته جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن گلدن گلاب را به خاطر بازی در این فیلم از آن خود کرده است.

"به گزارش روزنامه گاردین، فیلم «جاده انقلابی» که سام مندس آن را کارگردانی کرده است، به فضای فیلم پیشین این دو ستاره هالیوود یعنی تایتانیک نزدیک است و اثری رومانتیک است که از داستانی به همین نام از «ریچارد ییتس» که در سال ۱۹۶۱ منتشر شده، اقتباس شده است.

داستان این کتاب به زندگی یک زوج خوشبخت برمی گردد که در ایالت کانکتیکات زندگی می کنند و زمان آن به سال های ۱۹۵۰ برمی گردد. این زوج خوشحال به تدریج احساس می کنند که در دنیای بسته ازدواج گیر افتاده اند و آن شادابی و خوشحالی که به دنبال آن بوده اند، دیگر وجود خارجی ندارد. این دو سعی می کنند راهی پیدا کنند که دنیای خود را عوض کنند، اما با هرکاری که می کنند، عواقب و نتایجی در انتظار آن ها است که آنها را به جای اول بازمی گرداند.

دیوید تامپسون، رییس شرکت فیلمسازی بی بی سی که تهیه کنندگی فیلم «جاده انقلابی» را برعهده دارد، آن را یک درام خالص می داند و می گوید: روایت داستان یک درام رومانتیک با چرخش ها و گره های زیاد است. "

بازی های روان و باور پذیر، شخصیت پردازی خوب و فیلنامه ای منسجم در دست کارگردان خلاقی چون مندس این نتیجه را میدهد که هنگام تماشای فیلم به هردو طرف حق میدهی. در عین اینکه اندوه و سردرگمی اپریل را میفهمی به فرانک حق میدهی که از تغییر هراس داشته باشد و مقاومت کند.

برای من قشنگترین و تاثیر گذار ترین صحنه فیلم لحظه ای است که اپریل که خطر مرگ را حس کرده است، برای چند لحظه رد سکوت و آرامش و با لبخندی خاص از پنجره به تماشای طبیعت و منظره ی بیرون از خانه می ایستد.

بی شک این فیلم بسیار تاثیر گذار و زیباست اما اگر خواهان هپی اند هستید به تماشای آن ننشینید.