چرا با هم با بی احترامی رفتار می کنیم؟

بعضی ها باور دارند که دنیا همانی است که باید باشد و ما با تجربه مشکلات زندگی درس های باارزشی می گیریم و یا اینکه این دنیا برنامه ای خیلی خیلی بزرگ تر و پیچیده تر از آنچه که کسی بتواند حدس بزند با خود دارد. شاید همه این باورها درست باشند، شاید هم نه.

 

موقعیت هر چه که باشد، زندگی در سیاره ما همیشه آنطور برنامه ریزی شده به نظر نمی رسد. درست است، لحظاتی از زندگیمان با شادی، خنده و زیبایی همراه است. ما موجوداتی اجتماعی هستیم و بسیاری از این لحظات خوب بخاطر روابطمان با دیگران است.

خیلی وقت ها هم هست که اینقدر خوب نیستیم و طوری با هم رفتار می کنیم که اجتماعی بودن ما را زیر سوال می برد. خیلی وقت ها بخاطر متفاوت بودن نژاد، رنگ پوستمان مورد حمله قرار می گیریم، زنان و کودکان مورد تجاوز و آزار قرار می گیرند، به خاطر ترس از اطرافیانمان از کمک به یک غریبه خودداری می کنیم و بیشمار کسانی هستند که در سراسر جهان از گرسنگی و بی سرپناهی رنج می برند.

با وجود این بی احترامی ها برای همدیگر و تعصباتی که در همه ما ریشه دوانده، اگر به گذشته نگاه کنیم تعجب خواهیم کرد که الان رفتار بسیار بهتری نسبت به گذشته که وحشی تر بودیم، با هم داریم.

تجربه انسان در طول تاریخ شدیداً و عمیقاً بیرحمانه بوده است. بعنوان مثال، اگر در ابتدای دوره رنسانس در اروپا زندگی می کردیم و کسی قانون شکنی می کرد، ممکن بود به خاطر آن اندام تناسلی اش را قطع کنند یا روده هایش را از شکمش بیرون بکشند. در زمانی که شکسپیر نمایشنامه هایش را می نوشت، برای به خط نگه داشتن مردم جامعه، سرها قطع می شدند. در زمان رومان ها، یکی از سرگرمی های اصلی تماشای آدمهایی بود که توسط شیرها خورده می شدند. بنابراین، با وجود قساوت ناگفتنی و وحشتناک در عصر کنونی ما، باز هم متمدن تر از گذشته شده ایم.

اما باوجود اینکه می دانیم نسبت به گذشته با هم مهربان تر شده ایم، به نظر می رسد که برای غلبه بر بیزاری و ناسازگاری هایمان، نیاز به تکامل بیشتر داریم تا بتوانیم همیشه با احترام و مهربانی با هم رفتار کنیم.

اما چه چیز دلیل این بی احترامی های همیشگی نسبت به یکدیگر است؟ چه چیزی اینقدر انزوا، تنهایی و جدایی ایجاد می کند، طوری که آنهایی که متفاوت از ما به نظر می رسند را دشمن خود می بینیم؟ چرا با این همه بیزاری و بی احترامی با هم رفتار می کنیم؟ آیا به این دلیل است که ترس های درونیمان را بر یکدیگر منعکس می کنیم و به جای اینکه بفهمیم این ترس و ناشکیبایی از درونمان ریشه می گیرد، آن را مشکلاتی می بینیم که نیاز به نابودی دارند؟

جون کابات-زین (Jon Kabat-Zinn) استاد مدیتیشن می گوید:

"باید یاد بگیریم که چطور فرش خوش آمدگویی را برای نیمه تاریک خود پهن کنیم چون وقتی سرکوبش می کنیم، آن را به دیگران منعکس می کنیم و دچار سندرم ما-و-آنها می شویم: حق با ماست و با آنها نیست، پس باید قبل از اینکه آنها ما را بکشند، ما آنها را بکشیم."

این خیلی مهم است، زیرا تا زمانی که برای از میان برداشتن دشمنانمان و اطمینان از بقای خود، همدیگر را می کشیم، به زمانی منتقل می شویم که چنین جنگ هایی برای ادامه وجود نوع انسان مضر است و به زوال انسان کمک می کند. برای اینکه بر اکثر مشکلات و مسائلی که با آنها سر و کار داریم، چه اجتماعی، چه محیطی یا جهانی، غلبه کنیم، باید بر تعصبات خود پیروز شده و در کنار هم و با هم تلاش کنیم نه در مقابل همدیگر.

گنگاجی (Gangaji)، مربی معنوی در کتاب خود می نویسد:

"به نظر من می رسد که ما در آستانه یک جهش تکاملی قرار داریم و آنچه که آن را وضعیت انسان می نامیم چیزی است که دیگر غیرمرسوم است. در گذشته وقتی برای یک تکه غذا یا سرپناه با هم می جنگیدیم، مفید به نظر می رسید. شاید این امنیت ها در ما ریشه دوانده باشد. اینکه می گوییم اول قبیله من، اول ملت من. و با این ترس که ممکن است چیزی از ما گرفته شود، به دیگران حمله می کنیم. اما می توانیم دنیایی هماهنگ و توام با همکاری داشته باشیم طوری به هم نگاه کنیم که برای بقا به یکدیگر نیاز داریم. قبل ها برای تضمین بقای خود باید بر یکدیگر غلبه می کردیم، اما امروز باید طریقه ای کاملاً جدید از ارتباط را کشف کنیم و برای کشف آن به همدیگر نیاز داریم."

نظر شما چیست؟

 

 

توئیتش کن تو فیسبوک شیر کن برای فرند فید بفرست به تامبلر بفرست چاپش کن