
این تلسکوپ اگر چه به شناخت گالیله و دانشمندان در مورد زمین و منظومه شمسی کمک زیادی کرد اما همین ابزار باعث شد تا جان این دانشمند ایتالیایی به خطر بیفتد.
تلسکوپ گالیله اشیاء را تا 33 برابر بزرگ می کرد و فقط برای محدوده کوچکی توانایی کانونی کردن (Focus) داشت.
گالیله با استفاده از این تلسکوپ توانست با چشم خود به ماه بنگرد و سطح آن را مشاهده کند و ببیند که سطح ماه صاف نیست و نوری ندارد که از خود ساطع کند. او با استفاده از این تلسکوپ توانست راه شیری و ستارگان آن را رصد کند و متوجه شد که در این کهکشان تعداد بیشماری ستاره وجود دارد و هیچ کس تا قبل از گالیله نمیدانست که ستارگان زیادی در آسمان وجود دارد. با استفاده از این تلسکوپ گالیله به سیارههای دیگر منظومه شمسی نگاه کرد و در مورد چرخش زمین به دور خورشید اطلاعات زیادی به دست آورد.
گالیله در سال 1632 یافته هایش را در کتابی به نام "گفت و گودر باره دو نظام بزرگ جهان " منتشر کرد. مشاهدات گالیله پشتیبان نظریات کپرنیک درباره جهان بود. در آن هنگام برخی از دانشمندان حامی نظران گالیله بودند و برخی دیگر فعالیتهای او را مسخره می کردند.
کلیسای کاتولیک کارهای او را رد کرد. اما او به پشتیبانی از نظریه خود مبنی بر اینکه در منظومه شمسی سیارات به دور خورشید میچرخند پافشاری میکرد. مقامات کلیسا قبلا " آثار کوپرنیک را در فهرست کتابهای ممنوعه قرار داده بودند و همچنین با ارسال احضاریه گالیله را به دادگاه کشاندند. پس از محاکمه طولانی گالیله عملا " مجبور شد که برخلاف میل باطنی به طور علنی از اعتقاداتش مثل گردش زمین به دور خورشید دست بردارد.
هر چند گالیله در دادگاه اعتراف کرد که خورشید به دور زمین میچرخد اما هرگز در باطن به این موضوع معتقد نبود. دادگاه گالیله را به مدتی حبس محکوم کرد و بعدها مجبور شد تا همواره در خانهاش در فلورانس ایتالیا بماند. او در سال 1642 در همان خانه درگذشت
منبع : عصر ایران