Today Photo

چرا هیچ وقت پول نداریم؟

موفقیت | چرا هیچ وقت پول نداریم؟ حتما شما هم بارها و بارها این سوال را از خود پرسیده اید که چرا با وجود بالاتر رفتن رتبه کاری تان و بیشتر شدن درآمدتان هنوز زندگی تان مثل قبل می گذرد یا با وجود این که در کنار شغل اصلی تان یک کار پاره وقت هم دارید، باز هم نیمه ماه بی پول می شوید و برای پرداخت اقساط تان هم مشکل دارید.
 

برای گرفتن یک امضای ساده، چند هفته است که به یک سازمان مراجعه می کنید؛ مدام از این طبقه به آن طبقه می روید اما به نتیجه ای نمی رسید. کاری که انتظار داشتید یک روزه و توسط یک نفر انجام می شود، 10 روز وقت تان را می گیرد و برایش باید سراغ چند کارمند و مدیر بروید. شاید وقتی با چنین موقعیتی رو به رو شوید زیر لب بگویید اینجا ایران است و گمان کنید که تنها ادارات ما به چنین چرخه آزار دهنده ای گرفتارند ولی یک پژوهشگر بین المللی معتقد است، این چرخه بیهوده حاصل برخی تصمیم گیری های نادرست سازمانی و مدیریتی و همین طور تنبلی ناخودآگاهی است که در ذهن همه کارمندان جهان حک شده است.

پروفسور سی. نورثکات پارکینسون انگلیسی معتقد است، همه جای جهان آسمان همین رنگ است و سال ها پیش این موضوع را به عنوان یک قانون که مدتی بعد جهانی هم شد، مطرح کرد. قانون پارکینسون، یکی از مهم ترین و شناخته شده ترین قانون ها در حوزه مدیریت پول و سرمایه است و توضیح می دهد که بوروکراسی اداری از کجا سرچشمه می گیرد و این که چرا بسیاری از مردم به سادگی ورشکسته و فقیر می شوند. اگر دوست دارید دلیل این اتفاقات را بشناسید و در کسب و کار خودتان با آن مقابله کنید بهتر است بیشتر در مورد قانون پارکینسون بدانید و اگر هم نمی توانید جیب تان را مدیریت کنید و خرج و دخل تان جور در نمی آید بهتر است ادامه مطلب را بخوانید...

یک مدیر تمام عیار باشید
برای تعطیلات تابستان تان، برنامه یک سفر را چیده اید. همه چیز پیش بینی شده. هزینه سفر را از ماه ها قبل پس انداز کرده اید؛ مرخصی های تان را رد کرده اید و برنامه کلاس های تابستانه بچه ها را جوری تنظیم کرده اید که بتوانید یک هفته فارغ از همه چیز به سفر بروید. به عنوان خانم خانه، یک برنامه ریزی دقیق هم کرده اید و آن را در یک فهرست بلند و بالا نوشته اید. دوست ندارید این بار هم مثل دفعات قبل زحمت تمام کارها به دوش خودتان باشد. به همین دلیل لیست خریدهای لازم را از یک هفته قبل به همسرتان داده اید و از بچه ها هم خواسته اید که هر کدام چمدان خود را جمع کنند و برای این که همه چیز طبق برنامه ریزی پیش رفته باشد، لیست نیازهای شان را هم برای شان روی کاغذ نوشته اید. همه اعضای خانه یک هفته برای آماده کردن مقدمات سفر فرصت دارند تا عجله و فراموشی دفعات قبل برنامه تان را به هم نریزد. شما که از یک تنه انجام دادن همه کارها خسته اید، خیال خودتان را با همان لیست های نوشته شده راحت کرده اید و به همه تذکر داده اید که خودشان به فکر کارهای شان باشند و منتظر پیگیری شما نمانند از نظر خودتان یک مدیر تمام عیار بوده اید؛ برنامه ریزی و تقسیم کار با شما و انجامش به عهده دیگران.

یک روز به سفر مانده است. هیچ اثری از آنچه در لیست خرید نوشته بودید نه در آشپزخانه تان دیده می شود و نه در هیچ جای دیگر. چمدان ها هنوز خالی است و لباسی هم برای شسته شدن در سبد حمام وجود ندارد. حالا وقت حساب و کتاب است. از همسر و بچه های تان می خواهید که نتیجه کارهای شان را اعلام کنند اما نتیجه ای وجود ندارد چون کاری انجام نشده. شما حساب همه چیز را کرده بودید. آدم های زیادی را درگیر یک کار کوچک کرده بودید و زمان زیادی هم به آن ها داده بودید پس چرا باز هم در دقیقه 90 زحمت همه کارها به دوش خودتان افتاده است؟ این درست همان جایی است که باید با قانون پارکینسون آشنا شوید و کمی در شیوه مدیریت تان تجدید نظر کنید. پارکینسون معتقد است، اگر برای یک کار ساده آدم های زیادی را درگیر کنید و همین طور اگر برای یک کار ساده، زمان زیادی را درنظر بگیرید، هیچ چیز آن طور که انتظارش را داشته اید پیش نمی رود و باز هم همه چیز برای دقیقه 90 باقی می ماند.


اصل اول: وقت بیشتر= اتلاف وقت بیشتر
بخش دیگری از این قانون می تواند کمی از تنبلی هایی که در انجام کارهای مان به خرج می دهیم را توجیه کند و به ما بگوید چرا همیشه در دقیقه 90 همه کارها را انجام می دهیم. حتما برای شما هم پیش آمده که برای یک کار ساده هفته ها از رئیس تان زمان بگیرید و باز هم درست در لحظه آخر آن کار را با عجله بسیار تمام کنید یا این که با وجود داشتن چند هفته وقت قبل از امتحان تان، باز هم اصلی ترین مباحث را پشت در ورود به جلسه مرور کنید و به خودتان تعهد دهید که در ترم بعد هرگز چنین اتفاقی را تکرار نمی کنید اما با وجود گذشت سال ها و سال ها باز هم همین روال را پیش ببرید و نتوانید از آن رها شوید.

اگر مدیر یک سازمان هم باشید ممکن است برای بالا بردن کیفیت کارتان وقت بیشتری به کارمندتان بدهید اما باز هم کاری پر اشتباه و کم دقت را آن هم در زمانی طولانی تر تحویل بگیرید. شاید شما گناه این اتفاقات را برگردن خود یا کارمندان تان بیندازید و فکر کنید اگر فرد دیگری در این موقعیت بود به شکلی دیگر عمل می کرد اما پارکینسون می گوید، این یک موضوع همه گیر است و تا برایش برنامه ریزی دقیقی انجام ندهید نمی توانید از شرش خلاص شوید.

این قانون می گوید، مهم نیست که برای انجام یک کار به شما چقدر زمان داده می شود، چه یک هفته و چه یک ماه برای شما فرقی نخواهد کرد، زیرا شما کارتان را به اندازه همان زمانی که داده شده طول می دهید.

از نظر پارکینسون، استرس و فشار کار در تمام این مدت همراه شما خواهد بود و هرگز خودتان نخواهید فهمید چرا نمی توانید در زمانی که برای کار کافیست آن را تمام کنید و نه در زمانی که به شما برای انجام آن داده شده است. این قانون می گوید، هرچقدر به شما برای انجام یک پروژه وقت داده شود، شما همان قدر برای تمام شدنش وقت خواهید گذاشت مثلا اگر برای کاری که شما توان انجام دادنش را در یک هفته دارید، 2 هفته زمان درنظر گرفته شود، هرگز شما آن را در یک هفته تمام نخواهید کرد و بازهم چیزی که برای شما از این وقت اضافه باقی می ماند، همان اضطراب دقیقه نودی است. شاید بد نباشد برای کم کردن این اضطراب و دور زدن زمان راه حل هایی پیدا کنید و اگر مدیر هستید بتوانید در زمانی که برای انجام آن کار لازم است آن را از کارمندتان بخواهید و نه زمانی بیشتر چراکه این زمان بیشتر تنها رکود کار شما را بالا می برد و نه کیفیت و دقت انجام آن را.

وقتی کارها کش می آید...
یک لیست از کارهایی که باید انجام دهید تهیه کنید و زمانی که برای انجام آن مورد نیاز است را نیز برآورد کنید و در مقابل هر کدام بنویسید. اگر هم چند پروژه دانشگاهی پیش روی تان است اولویت های تان را مشخص کنید و باز هم برآورد زمانی تان را مقابل هر کدام یادداشت کنید. زمانی که برای انجام کارها تعیین کرده اید را جدی بگیرید و به خودتان اطمینان دهید که طبق این زمان بندی پیش خواهید رفت نه فرصتی که دیگران به شما می دهند. در تمامی مدت انجام کارتان قانون پارکینسون را از یاد نبرید؛ اگر شما محدودیتی برای خودتان قائل نشوید کارتان همانطور کش خواهد آمد، پس اگر دیگران شما را محدود نمی کنند خودتان برای خودتان چهارچوب تعیین کنید. شما می توانید با شروع هر هفته، لیستی از کارهایی که پیش روی تان است را مشخص کنید و حتی اگر مدیران تان وقت بیشتری به شما برای انجام شان می دهند، به این فکر کنید که در 6 روز کاری توان انجام چه میزان از این کارها را دارید یا این که در وقت درنظر گرفته شده برای امتحان تان می توانید چطور پیش بروید و به چه کارهای دیگری هم برسید.


اصل دوم: کارمند بیشتر= بیکاری بیشتر
قانون پارکینسون با این اصل شروع می شود: کار به همان اندازه ای که برایش وقت یا نیروی انسانی باشد، کش می آید. این قانون تلاش می کند سیستم آزار دهنده اداری را موشکافی کند و به ما بگوید که چرا برای یک کار ساده اداری باید روزها و هفته ها وقت بگذاریم، از این اتاق سازمان به اتاق دیگر پاس داده شویم و در نهایت کارمان هم آنطور که باید انجام نشود.

پارکینسون اصرار دارد که اگر برای کاری که از عهده 2 کارمند بر می آید 10 کارمند هم استخدام کنیم، نه کار سریع تر انجام می شود و نه کیفیت انجام شدنش فرقی می کند بلکه آن کار به اندازه 10 نفر از ما نیروی بیهوده می گیرد. او از این طریق سیستم وقت گیر اداری را توضیح می دهد و معتقد است که بر اساس این اصل، ادارات با اختصاص تعداد بیشتری نیروی انسانی برای کارهای ساده تنها سیر انجام کار را طولانی تر می کنند و وقت بیشتر و هزینه بالاتری را به سازمان و مراجعان تحمیل می کنند. طبق قانون پارکینسون، با افزایش تعداد کارمندها سرعت انجام کار بالاتر نمی رود بلکه کارکنان موضوعات ساده و ابتدایی را بیهوده به هم ارجاع می دهند و بیشتر از قبل انجام کار را به تعویق می اندازند. پارکینسون با توضیح این اصل تلاش می کند که از مدیران بخواهد، در سیستم استخدام کارمندان شان تجدیدنظر کنند و به جای پر کردن چارت سازمانی به فکر انجام بهتر کارها باشند. او معتقد است در اکثر مواقع چرخه اداری بیهوده طولانی می شود و کارمندی که توان انجام کار را دارد، تنها برای پیروی از آن روال اداری کار را به دیگران ارجاع می دهد و این موضوع می تواند سازمان را به مرور دچار یک وضعیت نامساعد کند و بیشتر وقت و هزینه را به انجام کارهایی اختصاص دهد که نیازی به انجام شان نیست. البته این اصل فقط به درد مدیران اداره ها نمی خورد. شما حتی در منزل هم گاهی با این اصل سر و کار دارید. کمی فکر کنید...

اگر مدیر هستید...
بر اساس اصل پارکینسون جدا شدن تخصص های ساده و سپردن شان به نیروهای متعددی که به اصطلاح متخصص هم هستند هیچ نفعی برای سازمان و همین طور برای مراجعان ندارد. اما پارکینسون مدیران را برای آسودگی از این چرخه تنها نمی گذارد. او می گوید اگر شما مدیر یک سازمان هستید یا این که کسب و کار خودتان را دارید، بهتر است برای استخدام کارمندان تان کمی محتاط تر باشید. قرار نیست همه کارها را بر دوش یک نفر بگذارید اما نباید با جدا کردن بیش از حد تخصص ها و استخدام آدم های متعدد برای یک کار، چرخه را طولانی تر کنید و روند انجام کارتان را کندتر. حتی اگر یک کارمند ساده باشید، می توانید این موضوع را در کار خودتان هم اجرا کنید. در میان ارزش گذاری های اداری پیش قدم شدن و تلاش برای آسان تر انجام شدن کارها، اصلی مهم تلقی می شود. شما می توانید بدون آسیب زدن به کارهایی که وظیفه انجام شان را دارید، برای انجام بخشی از کارهای دیگر که توان و تخصص شان را دارید پیش قدم شوید و در محدوده کوچک خودتان مانع از طولانی شدن این چرخه کاری شوید.

اصل سوم: دخل بیشتر= خرج بیشتر
خرید کمتر= کمتر پول خرج کردن= نیاز کمتر به کار= وقت اضافه بیشتر؛ شاید همین معادله ساده بتواند انگیزه ای باشد که از جیب تان بیشتر مراقبت کنید و نگذارید پول های تان به راحتی خرج شوند. حتما شما هم بارها و بارها این سوال را از خود پرسیده اید که چرا با وجود بالاتر رفتن رتبه کاری تان و بیشتر شدن درآمدتان هنوز زندگی تان مثل قبل می گذرد یا با وجود این که در کنار شغل اصلی تان یک کار پاره وقت هم دارید، باز هم نیمه ماه بی پول می شوید و برای پرداخت اقساط تان هم مشکل دارید.

پارکینسون دلیل این مشکل را پیروی نکردن از معادله بالا می داند. او در قانونش به گونه ای دیگر به این موضوع می پردازد و سعی می کند دلیل بی پولی همیشگی ما را توضیح دهد و به این سوال مان پاسخ دهد که چرا با وجود بیشتر شدن درآمدمان هنوز هم پس اندازی نداریم و همان گرفتاری های قدیمی را برای گذراندن زندگی مان داریم. بر اساس این قانون، مهم نیست شما چقدر پول در می آورید، زیرا تمام پولی که در می آورید و حتی کمی بیشتر از آن را خرج می کنید. قانون پارکینسون می گوید، هزینه های مردم درست هم پایه درآمدشان بالا می رود و هرچه افراد بیشتر پول دربیاورند، هزینه های شان هم بیشتر می شود. برای درک کردن این قانون نیازی به مثال های عجیب و غریب نداریم. اگر شما به آدم های دور و برتان نگاه کنید، می بینید که اغلب آدم ها این روزها چند برابر حقوقی که برای نخستین بار گرفته اند درآمد دارند اما باز هم برای جمع کردن دخل و خرج شان، به ریال ریال آن پول احتیاج دارند و با وجود افزایش درآمد، نمی توانند پس اندازی داشته باشند. از نظر این قانون مهم نیست که چقدر پول درمی آورید بلکه نکته این جاست که هیچ وقت پول لازم برای زندگی به آن شکلی که دوست دارید را ندارید. با وجود ارتقای شغلی و افزایش درآمد، شما به زحمت می توانید تغییر درآمدتان را در تغییر سبک زندگی تان مشاهده کنید.

حتی اگر اضافه کاری بیشتری بمانید یا حقوق بیشتری دریافت کنید، باز هم روز سی ام ماه را به سختی و به انتظار حقوقی که فردا می گیرید، می گذرانید.

پول، پول می آورد...
اگر خرج کردن شما آرام تر از درآمدتان افزایش یابد، می توانید کمی پس انداز داشته باشید. از نظر این قانون با کم کردن سرعت ولخرجی های تان می توانید وابستگی اقتصادی با کارتان را کمتر کنید و کمتر از اطراف تان به این درآمد ماهانه وابسته باشید. طبق این اصل اگر شما بتوانید با بالا رفتن درآمدتان، هزینه های رایج زندگی تان را زیاد بالا نبرید یا در واقع با سرعت کمتری آن ها را بیشتر کنید، خیلی زود می توانید سبک زندگی تان را ارتقا دهید و از طرف دیگر پول بیشتری هم به دست بیاورید. شاید بد نباشد چند ماهی این قانون را امتحان کنید و صرف نظر از این که چقدر درآمدتان اضافه شده، هزینه های تان را در همان حد و حدود قبل نگه دارید و بعد از چند ماه تاثیرش را روی زندگی تان ببینید. این قانون همان حرف قدیمی پول، پول می آورد را تایید می کند اما در شرایطی که شما کمی برای خرج کردن آن پول مکث کنید و نگذارید حساب تان همیشه تا ریال آخر خرج شود.

چگونه صرفه جو باشید؟
اگر از این که هیچ وقت پس اندازی برای روز مبادا ندارید خسته شده اید، بهتر است راه و رسم صرفه جویی را یاد بگیرید و در زمانی کوتاه به آنچه انتظار دارید برسید.

هدفمند پیش بروید: برای خودتان یک هدف مشخص کنید. این پول جمع شده را قرار است چطور خرج کنید؟ هر چه این هدف برای شما ارزشمندتر باشد، موفقیت شما در این صرفه جویی بیشتر خواهد شد. خرید ماشین، بزرگ تر کردن خانه، خرید دوربینی که دوستش دارید، رفتن به یک سفر و... همگی می توانند هدف شما برای این پس انداز باشند.

حساب مخارج تان را داشته باشید: لیستی از تمام هزینه های تان تهیه کنید. برای این کار می توانید یک ماه تمام پول هایی را که می پردازید روی کاغذ فهرست کنید و در پایان ماه ببینید که چقدر پول خرج کرده اید و بیشترین و کمترین هزینه های شما برای چه چیزهایی بوده است. با این کار می توانید دور مخارج غیرضروری را خط بکشید و ببینید که در شرایط عادی و با کمی صرفه جویی چقدر می توانید پس انداز کنید.

واقع گرا باشید: شما قبل از هر کار باید شناختی از خود داشته باشید. درست است که می خواهید پس انداز کنید و باید سبک زندگی تان را کمی تغییر دهید اما نباید غیرواقعی و احساسی در این مورد تصمیم بگیرید. اگر شما اهل اتوبوس سواری نیستید، هرگز به این فکر نکنید که چطور با اتوبوس و مترو سواری می توانید پس انداز کنید. چنین تصمیم هایی را در شرایطی بگیرید که بتوانید به آن عمل کنید.

زمان تعیین کنید: یک دوره را برای این مرحله از پس اندازتان درنظر بگیرید. برای مثال اگر شما به 3 میلیون پول احتیاج دارید یک برآورد زمانی هم برای جمع کردنش درنظر بگیرید. سعی کنید به این زمان پایبند باشید و حتی با وجود میل شدیدتان به خرید، در این دوره از پرداختن پول های اضافی صرف نظر کرده و سعی کنید هزینه زندگی تان را تا آن جا که می توانید پایین بیاورید.

عابربانک تان را فراموش کنید: یکی از دلایل پرخرجی شما می تواند همین کارت عابربانک تان باشد زیرا به محض ورود به یک مغازه و انتخاب یک کالای غیرضروری خیلی راحت کارت تان را بیرون می آورید و بدون توجه به هدف تان آن کالا را می خرید. شاید بد نباشد که در این دوره صرفه جویی، مدتی عابربانک تان را با خود نبرید و تنها ابتدای هفته بودجه ای که برای یک هفته تان در نظر گرفته اید را از آن بیرون بیاورید و سعی کنید تا پایان هفته به آن پول پایبند باشید. شما می توانید درصورت صرفه جویی بیشتر و تمام نکردن این بودجه، خودتان را با یک خرید کوچک یا غذای بیرون شاد کنید.

 

  منبع : برترین ها
اشتراک ایمیل های شبانه
آبونه 1دوست بشین
تا لیست آخرین مطالب سایت هر شب براتون ایمیل بشه
 
این صفحه رو
 
نام شما :
ايميل شما :
ايميل گيرنده :
 
  يه کپي هم به ايميل خودتون بياد



 
برای دوستانت بفرست
توئیتش کن تو فیسبوک شیر کن برای فرند فید بفرست به تامبلر بفرست چاپش کن
 
 
امتیاز بدین
لطفا برای تشخیص مطالب بهتر ، به این مطلب امتیاز بده
 
آمار امتیازات
برای استفاده از امکانات جدید سایت ، با یک دوست دوست بشین
 
 
نظر های داده شده
تا این لحظه 3 نظر برای این مطلب ثبت شده. شما هم اینجا نظرت رو برامون بنویس
 
زری راد
3 سال پیش
با این قانون موافقم ولی خوب همیشه هم اینطور نیست، گاهی استثنا هم وجود داره.
رضا.د
3 سال پیش
قسمت اول مطلب که بحث "کار و وقت" بود را زیاد موافق نیستم ولی با قسمت دوم بحث که "دخل و خرج و صرفه جویی" است کاملا موافقم
گلاره
3 سال پیش
برای من هیچ قانونی وجود نداره کلا هر کاری کنم بی پولم.معلوم نیست چی کارش می کنم پولم رو.حقوقم خوبه ولی پس اندازم صفره
 
نظر بدین
ممنون که لطف میکنی و با نوشتن نظرت دلگرممون میکنی
 
نام شما :
آدرس ایمیل :
وب سایت :



برای استفاده از امکانات جدید سایت ، با یک دوست دوست بشین
 
 
 
 
سن دوستی :
22 ماه
رتبه دوستی :
42
 
امکانات
 
 
 
مطالب
 
 

 
شما هم میتونی اینجا کلیک کنی ، فرم همکاری رو پر کنی و یکی از تهیه کننده های یک دوست باشی !
© 2008-2013 1Doost dot com. All rights reserved.
دوستان




منوی اصلی
تا هر شب مطالب سایت براتون ایمیل بشه
Valid XHTML 1.0 Strict
[Valid RSS]
 


خوانندگان ثابت اخبار