این آدمهای تنها

نشسته بودیم توی یک کافی­شاپ... تاریک بود...

"گودبای مای لاو، گودبای" داشت روی اعصابم خط­های عمیق می­کشید.

روبروم نشسته بود... پر بود از اشک... پر بود از غصه... دستش را گرفتم توی دستهام... اشکهاش می­چکید روی شیشه میز...

هات­چاکلتم داشت سرد می­شد و من نگران بودم!

گفتم: باور کن یه روزی به این اشک­ها می­خندی... یه روزی یادت میره... ببین اصلا... مگه من نیستم؟! نگاه کن چطور...

گفت: فرق داره، بخدا فرق داره... من نمیتونم... شوخی که نیست... دوستش دارم... دوستم داره... ما بدون هم می­میریم...

با یه دست کف روی هات­چاکلتم را بهم زدم و گفتم: همه آدما وقتی دارن از هم جدا می­شن فکر می­کنن می­میرن... فکر می­کنن دنیا تموم شده... فکر می­کنن دیگه چطوری میشه نفس کشید؟ ولی زمان مرهم همه این دردهاست. باور کن دو سه ماه دیگه می­بینی داری زندگی می­کنی و نمردی و هر روز بازم خورشید طلوع میکنه و دنیا با جدا شدن شماها تموم نشده! یه روزی بیدار می­شی و حس می­کنی دلت خالیه... هیچ اثری از این غم بزرگ توش نیست... دوباره عاشق می­شی...

سر تکان داد: تو نمی­تونی بفهمی...! و یک جور نگاهم کرد که چشمهام سوخت... و اشک جوشید...

یکهو یادم افتاد به روزی که توی کافه کتاب میدان جلفا قلبم را گذاشته بودم کف دستم و به تپش­های آخرش نگاه می­کردم... گفتم: راست می­گی... من نمیفهمم... و سکوت کردم... و... و هات­چاکلتم سرد شد.

رساندمش خانه­. باران ریزی می­بارید... از آن بارانها که سبکند و آرام می­بارند... از همان بارانها که توی هوا پودر میشوند... پیاده برگشتم... بوی یاس­های سر دیوار غوغا می­کرد...

سرم پائین بود و داشتم فکر می­کردم...

"عاشق کوره...نمیبینه. عاشق نمیشنوه... عاشق نمیفهمه..."

"عاشق باید زجر بکشه..."

"با عاشق نباید حرف زد... نباید استدلال کرد... فقط باید در آغوشش گرفت و همراهش اشک ریخت..."

(این روزها دور و برم پر از آدمائیه که دارن تلخی ته عشق رو میچشن. ما با دنیامون چیکار کردیم؟)

آبونه 1دوست بشین
تا لیست آخرین مطالب سایت هر شب براتون ایمیل بشه