بارانی

می گویند لذتی که در فراق است در وصال نیست ! چون در فراق شوق وصال است و در وصال بیم فراق ، ولی در هر دو امکان کسب تجربه ای خاص سوسو می زند ، که اگر مجهز به آن تجربه شویم،

 

همچون هنرمندی از هر آنچه که پیش از این فراقش می نامیدیم ، شعری خواهیم ساخت ، به وسعت تمام بغض هایی که هرگزفرصت تبدیل شدن به اشک را پیدا نکردند ، ولی بودند و ما با هنر جادویی خود

از بغض نیز به جای اشک تبسمی شیرین بیافرینیم ! نمی دانم آفریدن کار ما هست یا نه. اما عاشقی ؟؟؟

بارانی

با همه ی بی سر و سامانی ام
باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست
در پی ویران شدنی آنی ام
آمده آن لحظه ی توفانی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سالها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم
تا که بگیری و بمیرانی ام

خوبترین حادثه می دانمت
خوبترین حادثه می دانی ام

حرف بزن ابر مرا باز کن
دیرزمانی است که بارانی ام

حرف بزن حرف بزن سالهاست
تشنه ی یک صحبت طولانی ام

محمد علی بهمنی

 

 

توئیتش کن تو فیسبوک شیر کن برای فرند فید بفرست به تامبلر بفرست چاپش کن