شک

شک اقتباسی از نمایشنامه ای به همین اسم و نوشته خود جان پاتریک شانلی است. این نمایشنامه جایزه ادبی پولیتزر و جازه تونی را نصیب جان پاتریک شانلی کرده است. و حالا اوچنان در نوشتن فیلمنامه موفق ظاهر میشود که حاصل کار بدون در نظر گرفتن نامزدی گلدن گلاب و اسکار، فیلمی کامل و تحسین برانگیز است.

شخصیت پردازی ها کامل است و جزییات به شدت رعایت شده است.پدر فلین مهربان است و خونگرم. صمیمی و دوست داشتنی. بچه ای نیست که او را دوست نداشته باشد. او دقیقا میداند که با دانش آموزان چگونه باید رفتار کند، فرقی هم نمیکند دختر باشند یا پسر. گویا در خود او نیز هنوز روح کودکی باقی مانده است. او میخواهد کلیسا همگام با تحولاتی که در بیرون رخ میدهد متحول شود و از نظر او پذیرفته شدن و حمایت کودک سیاهپوست نیز جزو این برنامه است.

اما نقطه مقابل او خواهر آلوسیوس است. او از هرگونه تغییر اجتناب میکند و چنان سفت و سخت به سنت ها چسبیده که حتی استفاده از خودکار از نطر او گناهی نابخشودنی است. او چنان عرصه را بر کودکان تنگ کرده است که همان رژه ی ابتدای فیلم (عبورش از کنار نیمکت های کلیسا) کافیست که بدانیم تا چه اندازه همه از او حساب میبرند. با این همه وقتی رادیوی دانش آموزی را مصادره میکند، آنقدر به آن وسیله جذب میشود که مدام در حال گوش دادن است و در عین اعتراف به این عمل، توجیحش گوش دادن صرف اخبار است، نه موسیقی. او آنقدر پیچیده است که وقتی خواهر جیمز در اوج عصبانیت، یا خانم میلر در اوج درماندگی به او برچسب میزنند.. گویی همه ی آن برداشت ها درست است.

و خواهر جیمز. او هیچکدام نیست. او معصوم و زودباور است. همانطوری که یک نشانه کوچک او را به شک میاندازد، توضیح ساده ی پدر فلین هم او را متقاعد میکند و باز کافیست که با یک جمله ی خواهر آلوسیوس دچار تردید شود.
و بازی ها... بی اغرق محشرند.

مریل استریپ را بی اندازه دوست دارم و همیشه لبخندش به نظرم نمکین و دلپذیر است... حالا او را در فیلمی... در نقشی میبینم که آن چهره ی دوست داشتنی و و دلچسب به چهره ای عبوس و تنفر برانگیز مبدل شده، او آنقدر زیبا در قالب نقش فرو رفته است که هر آن منتظر بودم شکست بخورد و زبونیش را ببینم... از آن لبخند هیچ کجای فیلم خبری نیست بلکه او به عمد چینی به لب هایش داده است که در باور پذیری آن خواهر خشکه مقدس و بی رحم به خوبی موثر میافتد.

فیلیپ سیمور هافمن. او همانقدر حس همدردی ما را برمی انگیزد و در عین حال بازی شگفت انگیزش به گونه ایست که گاه می اندیشی که الان و این لحظه به چه چیز فکر میکند. در صحنه های درگیری دونفره ی او و مریل استریپ آنقدر بازی ها و کشمکش ها واقعی از کار در آمده اند که احساس بیننده کامل در اختیار آنها قرار میگیرد. گویی تو یکی از طرفین دعوا هستی.

و... امی آدامز. چه کسی جز او میتوانست اینقدر معصومانه این نقش را بازی کند. علاوه بر بازی درخشان، فیزیک چهره و اندامش به طور کامل در خدمت نقش است چرا که او با آن چهره ی ساده و زیبا و اندام شکننده اش مناسب ترین انتخاب برای این راهبه ی جوان، مهربان و ساده دل است.

ویولا دیویس در نقش مادر دونالد تنها چند دقیقه با ماست و آن چند دقیقه کافیست که ما چنان او را باور کنیم که استدلالش که شاید عقلانی هم نباشد برایمان کاملا باور پذیر میشود... حتی وقتی خواهر آلوسیوس به او میگوید: "تو چجور مادری هستی؟" باز هم در اندیشه ما حق با آن مادر گریان است و حس عذاب وجدانی که خواهر آلوسیوس میخواهد به او تلقین کند برای ما هم موثر نمیافتد...

از نوجوانان که بگذریم بار فیلم را این چهار بازیگر چنان با قدرت به دوش میکشند که انگار همه عوامل در خدمت آن ها هستند. فیلمنامه، کارگردانی، فیلمبردای خوب فیلم، صحنه پردازی و موسیقی...

روایتی که پدر فلین راجع به شک تعریف میکند، بسیار تاثیر گذار و زیباست آنقدر که من مدام فکر میکردم چطور ممکن است که حتی تکانی به خواهر آلوسیوس نمیدهد. مدام منتظر بودم که اتفاقی رخ بدهد. دلیلی بر برائت پدر فلین پیدا شود. اما نمیشود...

و در آن صحنه زیبا... در خیابان.. وقتی خانم میلر، خواهر آلوسیوس را ترک میکند... ناگهان بادی بلند میشود و همه برگ ها به هوا بلند میشوند... درست مانند پر هایی که پدر فلین گفته است و به هر سو پراکنده میشوند... و گویی قصد این را دارند که پیشتر بدانیم بازنده میدان کیست...

آبونه 1دوست بشین
تا لیست آخرین مطالب سایت هر شب براتون ایمیل بشه