ای که از کوچه معشوقه ما میگذری

سال 72 من دانشجو بودم و بعد از گذشت سه چهار ترم تقریبا اون فاصله های ابتدای دانشجوئی از بین رفته بود. گذشت این مدت، فضای نسبتا باز دانشگاه آزاد، جو اون زمان و خصوصا تعداد بالای دخترها که تقریبا چهار برابر ما بودن و همین باعث میشد احساس برتری نسبت به ما داشته باشن باعث شده بود یه فضای صمیمی دوستانه والبته با کل کل همیشگی داشته باشیم.

 

یه روز یکی از همین همکلاسیها روی تخته ( وایت برد) نوشت:

ای که از کوچه معشوقه ما میگذری
به جهنم بگذر، کوچه محل گذر است

روز بعد من زودتر از بقیه بچه ها اومدم و چند خط زیر رو در جوابش نوشتم و البته تا یک هفته بعدش هم دانشگاه نرفتم

دوش دیدم که به دیوار نوشتی غمگین
از سر حرص و غرور و لج و بدخواهی و کین

ای که از کوچه معشوقه ما میگذری
به جهنم بگذر، کوچه محل گذر است

مانده ام سخت عجب از چه تو در تشویشی
برده ای سر به گریبان و چنین در خویشی

آن که از کوچه معشوقه تو میگذرد
مطمئن باش که چون اسب دوان میگذرد

نه یکی نیم نگاهی به سرایش بکند
نه یکی لحظه بماند نفسی تازه کند

چون که دیده است بلائی به سرت برده چنان
که شدی مفلس و بیچاره و محتاج به نان

مطمئن باش در این بازی بخت
کس نخواهد که بجای تو نشیند بر تخت

 

 

 

توئیتش کن تو فیسبوک شیر کن برای فرند فید بفرست به تامبلر بفرست چاپش کن