دوست داشتن

عشق زیباست و من این رو باور دارم

"از قضا این فهمیدن است که بیش از هر چیز خسته مان میکند...."

دقیقا همین طوره....

بینایی حزن آورترین حواس ماست...هر آنچه از دسترس ما به دور است،مایه اندوه ماست،ذهن اندیشه را آسان تر به چنگ می آورد،تا دست ما آنچه را دیده مان آرزو میکند.............

ما هرگز به کسی عشق نمی ورزیم. ما تنها به تصوری عشق می ورزیم که از کسی در سر داریم. ما تنها استنباط خود را و در نتیجه تنها خویشتن خویش را دوست داریم و بس.

دقیقا با این موافقم. ممنون از شما از انتخاب این مطالب زیبا و پر محتوا.

خدایا! به هر که دوست می داری بیاموز که: عشق از زندگی کردن بهتر است،وبه هر که دوست تر می داری بچشان که: دوست داشتن از عشق برتر است. ...دکتر علی شریعتی

اینکه ما خودمون را بیشتر دوست داریم همون اولین مفهومه "عشق " یا همون میل قلبی شدید ولی وقتی کم کم به دوست داشتن می رسیم دیگه اینطور نیست.. میبینید چقدر قشنگ گفته "بچشان"..منم فکر میکنم واقعا چشیدنیه ..

خانم آریا عزیز

ممنون از انتخاب این متن. به نظر من انچه در این متن ذکر شده تنها شامل چیزیه که به تصور عامه عشق محسوب میشه و با معنی عشق تفاوت اساسی داره.

شاید بشه این گونه عشق رو تقسیم بندی کرد که در کل به دو نوعه. عشق برای تکامل و عشق برای تعالی.

عشق برای تکامل عشقیه که عاشق در وجود معشوق به دنبال اون میگرده و اصولا وابسته به طرف مقابل و رفتارهاشه که از نقطه نظر روانشناسی به این صورت تعبیر میشه. کسی که کمبودهای شخصیتی خود رو در فرد دیگری جشتجو میکنه و میخواد به واسطه او خود رو کامل کنه که از اون به عنوان بیماری وابستگی ( ریشه اصلی بیماری اعتیاد) نیز یاد میشه. و اگر رفتارهای معشوق مطابق میلش نباشه شروع میکنه به ناله که من مورد بیمهری قرار گرفتم. برای مثال معشوقش رو میکشه چون به اون جواب رد داده و مدعی که عاشق او بوده؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اما عشق برای تعال عشقی که در خود عاشق نهفته است و بی هیچ چشمداشتی نثار معشوق میشه. در واقع این عشق تمرینی برای عاشق که از خود بگذره. و کسی که از خود بگذره در نهایت به جائی میرسه که.....

آنکس که ترا یافت جهان را چه کند؟

فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟

دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی؟

دیوانه تو هر دو جهان را چه کند؟

عشق ما معمولا تلفیقی از این دو عشقه و بسته به شخصیت عاشق میزان هر کدام متغیره. هرگز نمیشه همه عشقها رو به یک تصور نگریست.

البته یه استثنا هست. عشق زمینی که کامله و بدون هیچ چشمداشتی ابراز میشه: عشق مادر به فرزند

ببخشید درستش اینه:

انکس که ترا شناخت جان را چه کند.

خیلی متبحرانه داری پوچ گرائی لاابالی گری را رواج می دی البته فکر کردی فطرت انسانها مداند که سرچشمه عشقهای زمینی عشق الهی است چرا اشعار حافظ یا مولانا را نمی نویسید! البته می دانم که درج نمی کنی !