
"بنیاد بهداشت روانی" در مطالعه خود دریافت که در میان همه گروه های سنی یک نفر از هر ده نفر در بریتانیا احساس تنهایی می کند، وضعیتی که می تواند بر سلامت جسمی فرد اثر بگذارد.
این موسسه خیریه در مطالعه خود بر افت زندگی اجتماعی و تمرکزی فزاینده بر کار انگشت می گذارد.
در این مطالعه که با نظرسنجی از 2256 انجام شده آمده است که فناوری می تواند باعث انزوا شود اما همزمان وسیله ای بلامنازع برای برقراری تماس است.
در این گزارش تحت عنوان "جامعه تنها" اختلافات نسلی چشمگیر توصیف می شود.
تقریبا 60 درصد افراد 18 تا 34 ساله که در نظرسنجی شرکت کردند گفتند که گاهی یا اغلب اوقات احساس تنهایی می کنند، درحالی که 35 درصد افراد 55 ساله به بالا احساس تنهایی می کردند.
البته ممکن است که تعریف نسل های مختلف از مساله تنهایی متفاوت باشد. به علاوه، در این مطالعه اختلاف ها میان یک فرد 55 ساله فعال که از بازنشستگی لذت می برد با یک فرد 80 ساله شکننده و تنها را تجزیه و تحلیل نمی کند.
پیشتر در سال جاری مرگ یک زوج در نورتهمپتون شایر، مساله انزوا در پیری را پررنگ کرد. اجساد آنها در خانه شان در میانه سخت ترین زمستان بریتانیا پیدا شد.
ماهیت درحال تغییر خانواده، با فرزندان کمتر که اغلب از خانه می روند، چشم انداز انزوا در پیری را پررنگ تر کرده است. این گزارش می گوید که بالا رفتن طول عمر نیز این مساله را تشدید کرده است.
این گزارش همچنین به وجود اختلافات میان زن و مرد پی برد، به طوری که زنان بیشتری احساس تنهایی و در نتیجه احساس افسردگی بیشتری می کردند.
این مساله نیز در گزارش پررنگ شد که نسبت افرادی که تنها زندگی می کنند، چه مرد چه زن، از 1972 تا 2008 دو برابر شده است.
همزمان بنابه این گزارش فناوری نوین می تواند هم کمک و هم دردسرساز باشد.
در یک سطح، این فناوری به مردم امکان داده است تماس هایی برقرار کنند که در غیر اینصورت نمی کردند، و دوستی های مجازی می تواند به روابط واقعی بدل شود.
اما همچنین این نگرانی وجود دارد که فناوری جایگزین روابط واقعی شود.
تقریبا یک سوم جوانانی که در این نظرسنجی شرکت داشتند گفتند که برای تماس با دوستان و خانواده از طریق اینترنت بیش از حد وقت صرف کردند، درحالی که باید برای دیدار با آنها بیشتر وقت می گذاشتند.
اینکه این وضع تاثیری واقعی بر جسم دارد یا نه روشن نیست، اما گفته شده است که حضور فیزیکی برای ترشح هورمون آکسی تاسین - که تصور می شود عامل رابطه میان تماس اجتماعی و قلبی سالم است - لازم است.
منبع : بی B سی
جوانها تنهاتر از پیرها هستند و همچنین افسرده تر و گرفتارتر و پیرتر از آنها...............
و این ارمغان رشد و پیشرفت و فن آوری است (و شاید اینترنت)...........
ممنون سیاوش عزیز
ما یه چیزی داریم به نام فکر کردن که یه پروسه هدفمنده و نهایتا باید به یک موفقیت دست پیدا کنیم که دقیقا مثل یک ورزش عمل کرده و باعث تقویت حافظه و استدلال مغز میشه. یه چیز دیگه ای هم داریم که اغتشاش فکری یا حجوم افکار بیهوده به ذهن ماست که نه تنها کمکی به ما نمیکنه بلکه انرژی زیادی هم از ما میگیره.
تصور من اینه که جوانهای ما به علت اوقات فراغت زیاد، عدم مسئولیت پذیری و شرایط بد جامعه بیشتر درگیر اغتشاش فکری هستند تا افکار سازنده. همین باعث میشه بیشتر تو خودشون باشن و روابطشون رو محدودتر کنند.
اینروزها دیگه کسی پیدانمیشه که موهاشوتواسیاب سفیدکنه .فکر.غصه بیکاری.اجاره خونه......................................................................................
heeeeey mordim az in javooooni

آره واقعا مردیم از جوووووووووونی...........
در مملکتی که" رسیدن حق کسانی است که نمیدوند و دویدن سهم کسانی که هرگز نمیرسند....."باید هم از دلخوشی و شور و شوق جوانیمان خفقان بگیریم...
همه جوانی ما برای کار و کار و کار و دویدن بیثمر صرف شد که تا به کجا برسیم؟؟؟!!!
ولی همان بهتر که جزو دسته دوم بوده باشیم تا داغ و ننگ خوش نشینی و بالا نشینی و بی دردی و بی عاری بر پیشانیمان نباشد این بار بر شانه های من زیادی سنگین است...
"در حقیقت ،من سعادتی را که بنیادش تیره روزی باشد نمیخواهم.ثروتی را که مایه محرومیت دیگری باشد ،نمیخواهم.اگر جامه من سبب برهنگی دیگری شود،برهنه خواهم شد...من در درون خویش تعهدی مبرم به خوشبخت بودن احساس میکنم اما هر سعادتی که تنها به زیان دیگری و با بی بهره کردن او از تملکی به دست می آید،به چشمم نفرت انگیز مینماید..." "آنده ژید"
اغلب برنامه برای مدت زمان کار .تفریح .مطالعه .عبادت(جویای حال اقوام.دوستان.همسایه ها...وغیره ) رانداریم . بیشتر توقع داریم.باریک بین هستیم وبدلائل عدیده تنها میشویم.وافسردگی سراغمان میاید.در اتوبوس به چهره ی مردم نگاه کنید اکثرا عصبی ویا افسرده به نظر میرسند